 Doeke's Mijmeringen |
|
Contact Home Levensbeschrijving Archief Mijmeringen I.P.N.Z.E |
Welkom, ik nodig u / jullie graag uit mijn mijmeringen te lezen en te reageren. Aarzel niet om mij een e-mailtje te sturen, te schrijven of te bellen. Voor informatie over het interkerkelijke werk onder Nederlanders in Spanje, Portugal en Turkije, bezoek de website van de stichting I.P.N.Z.E Het Kan Zondag, 21 Februari '10 Op deze 1e zondag in de 40-dagentijd voor Pasen lazen wij in onze kerk, tijdens de viering het verhaal van de roeping van Mozes (Exodus 3 ). God had hem nodig om die Israëlieten daar in Egypte van onder het juk van de Pharao te bevrijden. Via het vuur van de ondergaande zon achter een paar struiken in de woestijn ervoer Mozes God zelf, die hem riep. Natuurlijk had hij zijn bezwaren. Men zag hem al aankomen daar in Egypte. Bovendien had hij toentertijd zijn hoofd gestoten en had hij moeten vluchten. Nee niet hij, zijn broer was wellicht een veel geschikter iemand. Maar God hield vol en zei, althans zo beleefde Mozes het, dat Hij mee zou gaan, erbij zou zijn en dat hij wel zou ervaren wat dat betekent. Het kan! En zo worden ook wij nog altijd geroepen, in onze woestijnen, om in beweging te komen, om het op te nemen voor medemensen, die er onder door gaan bij allerlei Pharao's. Het kan. God is erbij, gaat mee, nog altijd, want God is een God van mensen, kan en wil niet zonder mensen, zonder ons. Zo is Hij God. Daarom waag het maar. In ondergaande zonnen, in woestijnen en op plekken waar wij het niet verwachten, worden wij geroepen om het op te nemen tegen al die Pharao's van vandaag, die de dienst menen te kunnen uitmaken en voor medemensen, wie dan ook. Het kan ! Mozes heeft het ervaren en wij vieren straks weer Pasen !  Zondag, 17 Januari '10 Op zondag 24 januari 1965 werd ik door Prof.Dr.Werner Bieder in Ziefen, een dorp in de Zwitserse Jura, niet ver van de stad Basel, bevestigd in het ambt van predikant en daarna uitgezonden naar Noord Nigeria ten behoeve van het missionaire werk van de Basler Mission. Nu in 2010 dus 45 jaar geleden. Als ik terug denk aan die zondag toen in het mooie oude kerkje van de Evangelisch Reformierte Gemeinde in Ziefen, komen herinneringen boven. Dat was het wat ik altijd al graag wilde, doorgeven die boodschap, dat verhaal van Jezus, vooral daar waar men het nog niet kende. Het was voor mij een geweldige zondag, waar mijn beide ouders bij waren. Prof.Bieder stond toen stil bij de woorden van Paulus: "Het is God die door Christus de wereld met zich verzoend heeft en die ons de verkondiging van de verzoening toevertrouwt." ( II Korinthe 5 : 19 ) Het gaat om de liefde van God voor de wereld, voor iedereen en wij mogen daarvan getuigen in woord en daad. Na de bevestiging heb ik nog kort gesproken naar aanleiding van die andere woorden van Paulus: "Wat ons drijft is de liefde van Christus." (II Kor.5:14) De liefde van Christus, Jezus, was en is nog altijd mijn diepste drijfveer. Natuurlijk was er ook een beetje mijn verlangen om wat in de wereld rond te kijken, maar uiteindelijk ging het om het laten zien wat echte liefde is, wat het betekent dat ieder mens er mag zijn, recht op ruimte heeft. Dat bedoelt God. De voorbije 45 jaren is dat mijn lijfspreuk gebleven bij het pastor en dominee zijn, zowel in het buitenland, alsook in Nederland. Het ging en gaat om Gods liefde, die met name Jezus duidelijk maakte en waarover wij vele verhalen hebben. In 1965 zongen we toen in Ziefen o.a. het gezang "Mein schönste Zier und Kleinod bist auf Erden du, Herr Jesu Christ." (zie Liedboek gezang 385) Zelf zing ik graag Gezang 481 uit het Liedboek: "O grote God die liefde zijt." (Hoe mijn leven verliep, zie onder: Levensbeschrijving ) Donderdag, 7 Januari '10 Ik kan me nog goed herinneren, hoe ik jaren geleden hoopte het jaar 2000 te mogen meemaken. En nu ligt het eerste decennium van deze 21ste eeuw al weer achter ons. Ik kijk terug met dankbaarheid, ook al zijn er dingen, die nog altijd pijnlijke littekens hebben achtergelaten. Ik kijk vooruit met vertrouwen, misschien mag ik nog een aantal jaren verder. Natuurlijk wordt het er lichamelijk niet beter op. Mijn longen willen niet meer zo goed. Vlak voor de kerstdagen kreeg ik weer eens hoge koorts, zodat al het feestelijke van het Licht aan mij voorbij ging. Het leiden van de dienst op de laatste zondag van het jaar in De Sionsberg in Dokkum, waar ik in de 80-er jaren met zoveel plezier mocht zijn als pastor, moest ik afzeggen. Ouder worden betekent ook inleveren merk ik steeds vaker. Bij de jaarwisseling was ik er weer bij en zag ik al die miljoenen de lucht in gaan met veel geknal en gesis. Een mooi gezicht, maar toch ..... Wij leven nog altijd in grote weelde en rijkdom en maar al te vaak ten koste van het grootste deel van de mensheid en met een dreigende milieuramp voor ons, een ramp waarin de hele wereld zal worden meegesleept. Deze maand is het 45 jaar geleden, dat ik in Ziefen, Zwitserland door Prof.Dr.Werner Bieder in het ambt van dominee, Pfarrer, predikant werd bevestigd. De komende maand hoop ik mijn 15e geboorte lustrum te vieren. Nee ik wil geen festiviteiten, maar samen met mijn geliefde en liefste Dettie erbij stil staan. We hebben een kort verblijf aan de Costa del Sol in Spanje geboekt. En zo gaan we beginnen aan het 2e decennium van deze 21e eeuw, denkende aan die woorden van Bonhoeffer uit gezang 398: "In goede machten liefderijk geborgen, verwachten wij getroost wat komen mag. God is met ons des avonds en des morgens, is zeker met ons elke nieuwe dag." Zondag, 6 December '09 Opnieuw staan we in de komende tijd stil bij de verhalen over de geboorte en de komst van Jezus. Prachtige verhalen, vol symboliek. Inspirerende verhalen, nog altijd. Ik denk inspirerend ook voor onze tijd, met onze politieke, economische en milieu spanningen. Maar bij al die verhalen moeten we ons altijd weer herinneren, dat ze geschreven zijn als boodschap, verkondiging, door mensen, die diep onder de indruk waren van de leer, het onderwijs en het leven van die Jezus. Het is allemaal achteraf zo beschreven. In die Jezus beleefden ze Gods ingrijpen, een echt nieuw begin, een nieuwe weg, een nieuwe manier van leven, met toekomst, die mogelijk was en werkelijkheid kon worden. Men beleefde en zag een God, die mannelijke overmacht en betweterigheid aan de kant zette (een eenvoudig jong meisje was de moeder en natuurlijk was het kind een Gods geschenk). Men zag in die Jezus een God, de God, die echt liefde bracht, en zelfs zelf liefde was. Die God kwam erbij en was nabij, Immanuël, daarom zongen engelen en mochten vreemdelingen uit het Oosten en arme schapenhoeders meedoen en een rol spelen. Volgens mij is dat Advent en Kerst, ook voor ons in onze tijd. Ik wens u en jullie gezegende Advents- en Kersttijd. Donderdag, 22 Oktober '09 Over het Gods bestaan heb ik wel vaker wat gemijmerd. Ik heb vaak gezegd, dat wij mensen allemaal deel hebben aan het goddelijke, er wellicht zelfs onderdeel van zijn. Maar toch blijft die vraag naar de werkelijkheid van het bestaan van God, naar het hoe en wat ervan, ook mij bezig houden. Deze week las ik in het dagblad Trouw de column van Jan Greven, waarin hij ingaat op het boek van collega Nijssen: "Ik god, jij godt, wij godden." Een mij aansprekende titel. Die titel alleen al zegt mij, dat God in en door ons zichtbaar wordt. Daar waar mensen elkaar ontmoeten en elkaar weten te bezielen voor een betere en rechtvaardiger wereld, daar komt bij wijze van spreken God te voorschijn, ontstaat Hij. Ik heb het boek van collega Nijssen niet gelezen, maar ben ervan overtuigd, dat ook hij van mening moet zijn, dat God erbij is, aanwezig is, als mensen zich inzetten voor een toekomst van vrede en recht. God gebeurt, zeg ook ik met collega Freek Nijssen. Dat is wat anders, ja zelfs veel mooier, dan allerlei dogmatisch gepraat over God. Ik god, jij godt en wij godden, prachtig toch! |
Netherlands.