 Doeke's Mijmeringen |
|
Contact Home Levensbeschrijving Archief Mijmeringen I.P.N.Z.E |
Welkom, ik nodig u / jullie graag uit mijn mijmeringen te lezen en te reageren. Aarzel niet om mij een e-mailtje te sturen, te schrijven of te bellen. Voor informatie over het interkerkelijke werk onder Nederlanders in Spanje, Portugal en Turkije, bezoek de website van de stichting I.P.N.Z.E Terug van weg geweest Zondag, 11 Juli '10 Ruim 2 maanden verbleven we in Australië en wel in Melbourne, de hoofdstad van de staat Victoria. En nu zijn we weer ruim een week terug in Nederland. De overgang van Downunder naar de Lage Landen was groot. Niet alleen de vermoeiende lange reis van meer dan 24 uur, maar ook de overgang van winter naar volop zomer. Toen we vertrokken waren de bomen nog kaal, nu staat alles weer in blad en in bloei. Daar hadden we overdag de laatste weken overdag temperaturen van rond de 13 graden, hier lopen de temperaturen op tot boven de 30 graden. Daar korte dagen en lange nachten, hier lange dagen en korte nachten. Verder valt ons op het gejaagde drukke leven in Nederland. Wij genoten van de ruimte en de gemoedelijkheid van Australië, zelfs in de grote metropool Melbourne. Terug kijkend kunnen we niet anders dan zeggen, het was fantastisch in alle opzichten en we zijn dan ook dankbaar dit te hebben mogen beleven. Geweldig een tijdlang wonen in de buurt van de kinderen en kleinkinderen, die nu weer zo ver weg wonen.We weten hoe en waar. Vol goede herinneringen pikken we de draad weer op en zijn we benieuwd hoe onze regering er binnenkort uit gaat zien. In Australië heeft de Labour partij de partijleider vervangen, waardoor nu de eerste vrouwelijke premier daar de scepter zwaait in de centrale regering. Ik betwijfel of zo'n wijziging in Nederland mogelijk zou zijn. Het voetballen en strijden om de wereldcup, konden we ook in Australië volgen. Ook daar stond het 'soccer' volop in de belangstelling. Het lijkt wel een nieuwe religie met nieuwe heiligen en grote tempels! Over religie gesproken, kerkelijk gezien ben ik blij weer hier te zijn. Vandaag ging het over de vraag voor wie ik een naaste ben, wie er op mij rekent (Lukas 10 : 26 vv). Volgens mij gaat deze uiterst actuele vraag verder dan de kerkdeur en heeft het ook alles te maken met onze politiek en economie. Geloven doe je immers niet alleen in de kerk of alleen op zondag. Godsdienst is echt mensendienst.  Vrijdag, 11 Juni '10 Ten tijde van de 2e kamer verkiezingen verbleven we nog steeds in Australie, maar via internet bleven we aardig op de hoogte. We hadden onze kinderen gematigd voor ons te stemmen en zelfs het stemadvies gegeven: niet op PVV of VVD, maar bij voorkeur op CU of PvdA. Het heeft blijkbaar niet voldoende geholpen, want VVD en PVV gingen er met de buit vandoor. Eerlijk gezegd baart het ons zorgen voor de toekomst. Wordt het vooral " ikke ikke en de rest kan stikke "? Het doet mij soms denken aan de crisis jaren voor de 2e wereldoorlog. Natuurlijk is de tijd een andere, maar net als toen veel onvrede en ontevredenheid. In Australie werd er uitvoerig aandacht aan gegeven in het nieuws voor de TV en in de kranten. In het grote landelijke dagblad " The Age " las ik de kop " Anti-Islam party big winner in Dutch poll ". Geert Wilders wordt genoemd de ' anti-immigrant leader ' en zijn partij de ' far-right anti-Islam Party for Freedom '. Er wordt ook hier wel degelijk naar ons landtje gekeken en vooral de mensen met een Nederlandse afkomst maken zich zorgen. Dat het CDA gehalveerd werd is voor de mensen, die wij spraken onbegrijpelijk. Waar is het christelijk geloof gebleven? Hoe het dan ook verder zal gaan in Nederland, ik blijf geloven in de weg ons getoond door Jezus. We zullen als mensen elkaar de ruimte moeten geven, hoe dan ook en bereid moeten zijn de ander op de been te houden. Ook deze geluiden horen we hier aan de andere kant van de wereld. Zondag, 30 Mei '10 We hebben het voorrecht om weer een tijd aan de andere kant van de wereld, in Australie te mogen wonen in het huis van vrienden, die een trip door Europa maken. Voor ons is het mooiste om zo een tijdland in de buurt van kinderen en kleinkinderen te kunnen zijn en om hen in hun dagelijkse leven mee te maken. Natuurlijk genieten we ook van een klein stukje van het grote continent Australie. Onze omgeving is hier het zuid-oostelijke puntje, de staat Victoria met als hoofdstad de metropool Melbourne. Alles is wijds en groot opgezet en dat geeft een gevoel van rust, ondanks het drukke verkeer in de stad en dan met name in de city tussen de wolkenkrabbers. De wegen zijn breed met soms meer dan 10 rijbanen, waarop men zich vrij goed houdt aan de aangegeven snelheid, meestal 70 of 80 km. per uur. Ook hebben we weer een paar zondagen een dienst bijgewoond in de Chr.Reformed Church, die een sterk Nederlandse achtergrond heeft en waar je vele echt Nederlandse namen tegenkomt. Wat ons opvalt is het sociale karakter van deze kerkelijke gemeenschap met een sterk evangelische inslag, handgeklap en Halleluja roepen is heel gewoon. Je herkent echt niet meer, althans ik niet, de oorspronkelijke Gereformeerde stijl en inhoud. Het is allemaal vlak en wat voor consequenties het geloven heeft voor het dagelijks leven in de maatschappij komt maar weinig aan de orde. De echte eredienst met kerkelijke symboliek missen wij hier. Het koffie drinken na de dienst heeft meestal voor ons de meeste " zegen ". We kunnen dan weer eens even ons Nederlands gebruiken. Maar we hoorden ook daar van gemeenteleden, dat zij ook de " oude " eredienst missen en de verbinding met de kerk der eeuwen. Een paar bezoeken aan een dienst in een Uniting Church leerde ons, dat deze kerk met congregationalistische, presbyteriaanse en reformed achtergrond in veel opzichten lijkt op de Prot.Kerk van Nederland. Hier kent men liturgie en is men betrokken op het leven in de maatschappij. Eerlijk gezegd voel ik mij hier het beste thuis, ook al is het dan allemaal in het Engels. Opvallend is, dat er maar heel weinig jongeren de kerkdiensten bezoeken. Het zijn de ouderen die je er tegen komt. Zou de behoefte aan religieuze ondersteuning vooral komen bij het klimmen der jaren? Of gaan jongeren te veel op in hun drukke leven? In ieder geval ook op zondag is hier alles open en is het bij uitstek de dag voor shopping. Australie is een continent waar de economie nog altijd draait als een lier. Van recessie of crisis merken we niets. Het is overal booming ook al zie je ook hier echte armoede en is er het verschil tussen de rijken en de armen. Hoe dan ook, wij hebben hier een goede tijd in Downunder, waar de zon vanuit het Noorden schijnt, maar dezelfde is als die in Nederland. Maandag, 19 April '10 Vier dagen geleden zouden wij vertrekken naar Australië om daar in Melbourne op het huis van vrienden te passen in de buurt van onze dochter en haar gezin, maar we zitten nog steeds thuis in afwachting van een nieuwe vertrekdatum. Alles tengevolge van de uitbarsting van die vulkaan op IJsland. Natuurgeweld ! We worden als eigenwijze Europeanen wel weer eens even op ons nummer gezet. We kunnen veel, heel veel, maar als het erop aankomt zijn we en blijven we kwetsbaar. Het is goed om ons dat te realiseren. Dat het de vermanende vinger van God is, zoals ik in de krant las, dat geloof ik niet. Zo is God in mijn beleving niet. Eerder zou ik willen zeggen: God is erbij, ook als het ons tegen zit, ja misschien wel vooral als wij vastlopen. We hopen over een paar dagen onze kinderen en kleinkinderen in Australië te zien, maar genieten ook hier thuis van het mooie weer en de zon, wetend dat we kwetsbare mensen zijn en niet alles kunnen. Zaterdag, 3 April '10 Alle berichten, die de laatste tijd naar buiten komen over ongewenste, ja zelfs verwerpelijke praktijken in kerkelijke instituten en organisaties en de manier waarop daarop werd en wordt gereageerd, is voor mij nog weer eens een bewijs van het onmogelijke van de kerk als instituut. Op alle mogelijke manieren worden zaken verdoezeld en weg gestopt. Het instituut met alles er op en er aan moet blijven, heeft zijn eigen wetmatigheden. Zo lijkt het wel. Maar in mijn beleving staat dat instituut maar al te vaak de gemeenschap van gelovigen, ja zelfs het geloven zelf in de weg. Jezus vroeg zijn leerlingen toentertijd niet - ik heb het vaker gezegd - om een kerk te stichten, maar om Hem te volgen, om zijn weg te gaan. Het sprak en spreekt mij dan ook aan, dat de christenen in Noord Nigeria, waar ik een aantal jaren heb mogen wonen, zich "masu bi" noemen en dat betekent "zij die volgen". Volgelingen van Jezus zullen er altijd blijven, maar ik heb grote twijfels bij het instituut kerk, hoeveel zij ook heeft mogen betekenen voor die volgelingen. Daarom denk ik, dat kerkelijke leiders, hoe ze zich ook noemen, moeten beginnen met het eerlijk erkennen, dat het niet en nooit gaat om het/hun instituut en dat er in dat instituut heel veel mis is gegaan en gaat. Wellicht dat er dan nog iets overblijft van geloofwaardigheid. Zou dit ook niet te maken hebben met opstaan en Pasen? |
Netherlands.