Op 4 februari 1935 zag ik het levenslicht in Grootegast op de grens van Groningen en Friesland, als 2e kind en oudste zoon van Steffen Land en Hinke Boonstra. Na mij werden nog 3 zussen en 2 broers geboren.Na de lagere school in Grootegast en de U.L.O. in Zuidhorn ging ik naar het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen. Mijn vader, die melkcontroleur was bij de melk-controle vereniging Doezum e.o. had mij liever naar de zuivelschool in Bolsward zien gaan, maar ik wilde in de toekomst het Evangelie doorgeven en aan ontwikkelingswerk doen ergens in de wereld.


In 1956 ging ik naar de V.U. in Amsterdam om theologie te studeren en volgde ik de opleiding aan het zendingsseminarie van de Gereformeerde Kerken in Baarn. Tijdens deze studie, geïnspireerd door Prof.Dr. J. H. Bavinck, verdiepte ik mij in het Hindoeïsme en dat leidde tot contacten met de Basler Mission in Zwitserland.
Na een korte periode als hulpprediker van de Gereformeerde Kerk van Pieterburen, ging ik naar Zwitserland om in Basel een verdere missionaire opleiding te volgen. Op 24 januari 1965 werd ik in Ziefen bevestigd als missionair predikant van de Evangelisch Reformierte Kirche des kantons Basellandschaft. Na een korte opleiding aan de School of African en Oriental Studies van de universiteit in London werd ik in 1965 uitgezonden door de Basler Mission naar Noord Nigeria, waar ik als zendeling werkte in Gavva en Gulak tot 1972.
Via een bezoek aan Uganda en Rwanda belandde ik in Ruinerwold, waar ik predikant werd mede voor het recreatiewerk. In 1976 vertrok ik naar Soest om de eerste Gereformeerde predikant te zijn van de S.O.W. wijkgemeente Open Hof. Tijdens deze periode was ik nauw betrokken bij het zendingswerk van de Gereformeerde Kerken, o.a. als voorzitter van de sectie Java-Sumatra. Dit bracht mij enkele malen naar Indonesië.
In 1987 koos ik voor het werk als geestelijk verzorger in het ziekenhuis en verpleeghuis De Sionsberg te Dokkum en hulpdiensten in de Gereformeerde Kerk van Engwierum. Tevens was ik toen enkele jaren docent pastorale theologie aan de Noordelijke Hogeschool te Leeuwarden.
In 1990 verruilde ik De Sionsberg voor het verpleeghuis en reactiveringscentrum Sonnevanck in Harderwijk.
In 1996 maakte ik gebruik van de mogelijkheid om op mijn lauweren te gaan rusten en met emeritaat te gaan.
Vooral die laatste jaren in Sonnevanck heb ik mij als voorzitter van de landelijke commissie Kerk en Gezondheidszorg nogal bezig gehouden met de vele vragen en problemen in de gezondheidszorg, zoals abortus, levenseinde, euthanasie en de vele vragen, die het medisch kunnen oproepen. Ziekenhuizen werden medische centra.
Na mijn emeritering heb ik mij beschikbaar gesteld voor het pastoraat onder Nederlanders in Spanje en Portugal en ben ik enkele malen een periode in Denia en aan de Costa del Sol in Spanje en in Praia da Rocha, Algarve, Portugal en op Gran Canaria geweest.
Ook was ik enkele jaren 's zomers nauw betrokken bij het recreatiewerk in Hoek van Holland, waar bingo vaak belangrijker is dan God.
Mijn huwelijk liep helaas stuk en sinds 1997 heb ik als nieuwe levensgezellin en partner Dettie van Lune.
Uit mijn eerste huwelijk heb ik 3 kinderen, van wie de oudste met zijn vrouw en zoon bij Los Angeles in California woont. Mijn dochter woont in Bergen op Zoom samen met haar zoon. De jongste zoon woont in Soest.
Dettie heeft 4 dochters, van wie de jongste in Melbourne woont en 9 kleinkinderen.
Af en toe mag ik ergens voorgaan in een zondagse kerkdienstviering en verleen ik wat pastorale bijstand in de omgeving van Dokkum en Burgum, zodat ik mijn beroep nog steeds een beetje kan uitoefenen.
Met Dettie woon ik in Dokkum boven een grote schoenwinkel en we hebben daar een groot balkon, waar ik mij vooral 's zomers uitleef met een kleine honderd bakken met bloemen, planten en groenten. En wanneer de tijd daarvoor aanwezig is, geniet ik van mijn computer, waarop mijn zoon en jongste broer mij wegwijs hebben gemaakt.
In 2002 werd ik gevraagd om tijdelijk part time de geestelijke verzorging in het Antonius ziekenhuis van Sneek op mij te nemen. Een geweldige afsluiting van mijn loopbaan, zo heb ik het ervaren, die maanden in Sneek. Helaas moest ik in die periode geopereerd worden aan een darmafsluiting ten gevolge van een kwaadaardige tumor. Dit gebeurde in onze vakantie op het eiland Rügen in Duitsland. Bij de na-controles in het ziekenhuis van Leeuwarden ontdekte men toen bij mij in mijn aorta, hoofdslagader, een aneurysma, waaraan ik begin 2003 werd geopereerd. Binnen een jaar twee zware operaties. Twee maal stond ik aan de rand van mijn leven, maar tweemaal mocht ik verder, zodat ik sindsdien leef in extra tijd. (Zie ook mijn "mijmeringen" uit 2003 ).
Het was en is geweldig, dat ik steeds af en toe een periode van enkele maanden in Spanje of Portugal mag en kan functioneren als pastor voor de Nederlanders. Overwinteren met overwinteraars. Vooral het klimaat in Zuid Spanje, in De Algarve en op Gran Canaria ervaar ik als zeer prettig, beter dan het klimaat in het vochtige Nederland, vooral na de problemen in de jaren 2002 en 2003, toen mijn longen nogal een flinke oplawaaier hebben gekregen. In 2001 kreeg ik de functie van secretaris van de Stichting E.P.N.S.P. (zie link hiernaast), waaraan ik regelmatig wat tijd mag besteden. Ook werd ik in die tijd lid van de Verenigingsraad van de NCRV en van de provinciale commissie Friesland.
Het is fijn om na je pensionering en emeritaat toch nog steeds bezig te mogen zijn. Maar in 2007 heb ik besloten om mijn toga aan de wilgen te hangen en een punt te zetten achter mijn actieve bezig-zijn.

Na 8 jaar samen te zijn opgetrokken, hebben Dettie en ik op 1 september 2005 elkaar ons officiële jawoord gegeven in het oude historische stadhuis van Dokkum. We hopen nog vele jaren samen verder te mogen gaan. Op zondag 4 december 2005 werd ons huwelijk kerkelijk ingezegend en bevestigd in de protestantse kerk “De Ikker” te Burgum door onze vriend ds. T.A.Huttenga.

In het voorjaar van 2007 werd ons verzocht om de oude historische woning in het centrum van Dokkum te verlaten. We vonden toen vrij snel een nieuw onderkomen in een mooi huis (2 onder 1 kap) met garage aan de Elzenlaan nr.35 aan de zuidrand van Dokkum. Alles wel kleiner, maar gerieflijk en een tuintje voor en achter. Het was even wennen, maar we voelen er ons thuis.(Zie ook mijn mijmering van 28 mei 2007 “Afbouwen”).

Op 3 februari 2007 schreef ik, dat ik mijn toga aan de wilgen ging hangen. In december 2007 en januari 2008 zal ik die toga nog weer enkele keren gebruiken op Gran Canaria. Het is dan de afsluiting van bijna 45 jaar predikant en pastor zijn, jaren met vele herinneringen, goede jaren.

Aarzel niet om mij een e-mailtje te sturen, te schrijven of te bellen, ik ben van plan om er zo snel mogelijk op te reageren.